สัปดาห์นี้เหนื่อยจิงๆ ทั้งแข่งเปตองทั้งเป็นกรรมการ หลายเรื่องหลายปัญหา หลายเหตุการณ์รวมรสจิงๆเลย
เราแพ้งั้นหรอร้องไห้แล้วได้อะไร ได้เหรียญทองแดงมาเฮ่อคนในชมรมได้เหรียญทอง เหรียญเงินกันทั้งนั้นมีทีมเราได้เหรียญทองแดง รอบชิงเราร้องไห้ด้วยแต่เราคิดว่าเราพยายามเต็มที่แล้วขอโทดน๊าที่เราเอาที่1ไม่ได้ แต่ขอชนะใจเพื่อนๆก็พอแล้วล่ะ ขอบคุณพี่ๆที่ปลอบใจเราด้วยนะค่ะและเพื่อนๆทุกคนโอกาสหน้ายังมีใหม่หนูต้องได้ที่ 1 แน่ แต่ก่อนที่เราไม่เคยเล่นกีฬาเราคิดว่าแพ้ชนะก็งั้นๆแหละ แต่พอมาเล่นจริงๆแล้วการแพ้นี่มันเจ็บจัง มันเหมือนสิ้นหวัง มันอยากแก้เกมส์ มันอยากแข่งใหม่อีกรอบ สุดท้ายเราก็รู้ว่าเราควรปรับตัวเองให้ยอมรับไม่ว่าแพ้หรือชนะเป็นเรื่องธรรมดาของเกมส์อยู่แล้วเพราะฉะนั้นเราไม่ควรที่จะกลัวการแพ้ แต่เราควรที่จะยอมรับมันมากกว่าที่เราจะมาเสียใจที่เราทำไม่ได้มากกว่าเราขอชนะใจผู้แข่งขันด้วยกันนั่นแหละกีฬาที่แท้จริง
